Ściany zewnętrzne w systemie ETICS

Ściana zewnętrzna w systemie ETICS, Knauf Insulation


1. Sprawdzenie i przygotowanie podłoża
Ocena podłoża i jego przygotowanie powinny być dokładnie opisane w projekcie budow-lanym i zgodne z aprobatą techniczną stosowanego systemu, instrukcją ITB 447 oraz wy-tycznymi wykonawczymi producentów systemów ociepleń:

  • podłoże nośne powinno być wolne od zabrudzeń, pyłu, tłuszczu i innych substancji o charakterze antyadhezyjnym,
  • wytrzymałość podłoża na oderwanie (przyczepność)  powinna wynosić min. 80 kN/m2,
  • jeśli nie jest znana wytrzymałość podłoża, należy wykonać próbę przyczepności,
  • przy nierównościach podłoża należy wykonać warstwę wyrównawczą,
  • dopuszczalne odchylenia podłoży zawarte są w wytycznych wykonawczych producenta systemu ocieplenia,
  • w przypadku podłoży pylących, osypujących się i nadmiernie nasiąkliwych, należy zastosować odpowiedni preparat gruntujący, zgodnie z zaleceniami stosowanego systemu.


2. Montaż listwy startowej

Montaż systemu ETICS rozpoczynamy od listwy cokołowej startowej.
Listwę cokołową startową montuje się jako dolne wykończenie ocieplenia. Montażowy łącznik mechaniczny (najlepiej wbijany z tworzywową tulejką rozprężną) należy umieścić w otworze wzdłużnym z jednej strony profilu, dokładnie wypoziomować i zakotwić w ścianie. Należy montować po 3 łączniki na mb. Wymagane jest zakotwienie listwy cokołowej w skrajnych otworach po obu stronach profilu.
Nierówności ścian wyrównuje się przy pomocy podkładek dystansowych z tworzywa. Zalecane jest wzajemne łączenie listew specjalnymi klipsami montażowymi, co ułatwia sprawne i poziome ustawienie profilu. Wszystkie inne krawędzie (ościeża, krawędzie budyn-ku itp.) należy zwieńczyć odpowiednimi listwami i profilami lub przykleić pasma z siatki z włókna szklanego.
Na narożnikach budynków listwę cokołową należy docinać, zwykle pod kątem 45°, lub stosować specjalne listwy z wykonanymi wstępnie nacięciami.


3. Klejenie izolacji
Izolację układamy od najniższego pasa na wypoziomowanej listwie cokołowej. Płyty należy układać od dołu do góry, rozmieszczając pasami poziomymi, z przewiązaniem na krawędziach „na mijankę” (minięcie krawędzi pionowych: min. 15 cm).

Powstająca powierzchnia powinna być równa i bez wystających płyt.

Mijankowe ułożenie płyt.

Kontrola równości powierzchni.

Ewentulane powstałe nierówności w miejscach łączenia musza zostać usunięte za pomocą szlifowania. Zaprawa klejowa nie może dostawać się do przerw między płytami ani na wierzch płyt. Ubytki i przerwy uzupełnia się takim samym materiałem izolacyjnym.

Przerwy do maks. 5 mm można zamykać za pomocą specjalnej pianki wypełniającej

Na płyty OUT-Therm i FKD klej nakładamy metodą obwodowo-punktową. Po obwodzie płyty, wzdłuż krawędzi nakłada się ok. 3–5 cm szerokości pasmo zaprawy. Dodatkowo, w środku płyty należy nałożyć 3–6 placków zaprawy o odpowiedniej średnicy. Minimalna efektywna powierzchnia klejenia płyty do podłoża powinna wynosić 40% powierzchni płyty. Przed ułożeniem kleju, płyty OUT-Therm i FKD należy zagruntować cienką warstwą kleju.

Należy zachować przesunięcie styków płyt izolacyjnych względem krawędzi ościeży na szerokość min. 10 cm. Niedopuszczalne jest pokrywanie się krawędzi płyt izolacyjnych z krawędziami naroży otworów w elewacji. Należy starannie ocieplić zewnętrzne powierzchnie ościeży okiennych. Grubość izolacji ościeży nie powinna być mniejsza niż 2 cm.

Prawidłowo zamontowana płyta przy otworze okiennym.

Na płyty lamelowe FKL warstwę kleju nakłada się cało powierzchniowo metodą grzebieniową, przy użyciu pacy zębatej (zęby ok. 10 x10 mm).  Przed ułożeniem kleju, płyty lamelowe FKL należy zagruntować cienką warstwą kleju. 

Płyty FKL C1 lub FKL C2 z fabrycznym natryskiem warstwą silikatową nie wymagają wstępnego zagruntowania.

Należy używać pełnych płyt lub ich połówek, zachowując przewiązanie (nie dotyczy krawędzi ościeży). Nie należy używać płyt wyszczerbionych, wgniecionych czy połamanych. Przycinanie płyt wystających poza naroża ścian możliwe jest dopiero po związaniu kleju.


4. Mocowanie mechaniczne
Zaleca się stosowanie min. 4 do 5 łączników na 1 m2 powierzchni elewacji. Przy narożach budynku wymagane jest zwiększenie ilości łączników do 6–8 sztuk/m2.W pierwszej kolejności należy łączniki osadzać w narożach płyt i łączniach typu T. Odległość pomiędzy skrajnymi łącznikami a krawędzią budynku powinna wynosić min. 10 cm dla ściany muro-wanej i min. 5 cm dla ściany betonowej.

Przykład prawidłowego rozmieszczenia łączników mechanicznych.

Łączniki, po uprzednim nawierceniu otworu w ścianie przez płytę izolacyjną, zostają osadzone w ścianie.

Przygotowanie kotew do montażu mechanicznego

Trzpień mocujący zostaje wkręcony za pomocą wiertarki z wkrętakiem (dla łączników wkręcanych) lub wbity (dla łączników wbijanych).

Kotwienie wełny mineralnej do nośnego podłoża

Po zamontowaniu łączników otwory zaślepiamy zatyczkami z wełny mineralnej

Jednolita ocieplona powierzchnia sciany bez mostków termicznych w miejscu kotwienia.


5. Warstwa zbrojąca
Na płyty nakłada się zaprawę lub masę klejącą i rozprowadza równomiernie, tworząc warstwę z materiału klejącego na powierzchni nieco większej od przyciętego pasa siatki zbrojącej. Na tak przygotowanej warstwie rozkłada się siatkę zbrojącą i zatapia przy użyciu pacy, szpachlując na gładko. Warstwę zbrojącą należy wykonywać w jednej operacji, rozpoczynając od góry ściany. Siatka zbrojąca powinna być niewidoczna i całkowicie zatopiona w warstwie materiału klejącego. Siatkę zbrojącą należy układać na zakład o szerokości ok. 10 cm.

Szczeliny dylatacyjne w elementach budynku lub między nimi powinny zostać przeniesione na ocieplaną elewację poprzez zastosowanie specjalnego profilu dylatacyjnego — ściennego lub narożnego.

W celu zabezpieczenia przed zwiększonymi naprężeniami powyżej i poniżej krawędzi otworów okien i drzwi, na warstwę materiału izolacyjnego naklejamy pod kątem 45° paski z tkaniny z włókna szklanego, o wymiarach minimum 25 x 35 cm.


6. Wyprawa zewnętrzna
W niektórych systemach zalecane jest uprzednie naniesienie techniką malarską podkładu tynkarskiego. Do wykonywania zewnętrznej wyprawy tynkarskiej należy używać gotowych systemowych produktów. Do ociepleń z zastosowaniem wełny mineralnej zaleca się stosowanie tynków: mineralnych, silikatowych lub silikonowych. Wierzchnią wyprawę tynkarską należy nakładać po dokładnym wyschnięciu warstwy zbrojonej, nie wcześniej jednak niż po 48 godzinach. W przypadku elewacji południowych i zachodnich, należy unikać stosowania wypraw w kolorze ciemnym, o współczynniku odbicia światła HBW niższym od 30. Zaleca się unikanie powierzchni bez widocznej struktury tzw. tynków gładkich. Pokrywanie powierzchni tynku powłoką malarską ma przede wszystkim zabezpieczyć  powierzchnię tynku przed niekorzystnym oddziaływaniem czynników atmosferycznych, przy jednoczesnym uzyskaniu efektu estetycznego