Słownik izolacji

Poniżej podany jest alfabetyczny spis terminów powszechnie stosowanych w izolacji. Kliknij na termin by uzyskać objaśnienia oraz "Do góry" jęsli chcesz powrócić do spisu terminów.

Jeśli uważasz, że w słowniku powinien być umieszczony dodatkowy termin związany z izolacją, napisz do nas e-mail zatytułowany „Słownik" zawierający wspomniany termin na adres: PL@knaufinsulation.com. Postaramy się go jak najszybciej umieścić w naszym słowniku.

NRC (Noise Reduction Coefficient)

Przekształcenie energii dźwiękowej w wibracje mechaniczne lub energię cieplną, wyrażane jako współczynnik absorpcji dźwięku.

Częstotliwość dźwięku jest mierzona w Hertzach (Hz). Im wyższa jest częstotliwość dźwięku, tym ton jest wyższy. Częstotliwość charakterystyczna dla mowy waha się od 125 do 8000 Hz, natomiast częstotliwość słyszalnych dźwięków mieści się w przedziale od 20 do 20 000 Hz.

Emisyjność to miara promieniowania emitowanego przez powierzchnię. Ciała doskonale czarne (materiały o czarnej matowej powierzchni) emitują znaczne promieniowanie, podczas gdy błyszczące powierzchnie np. wypolerowane aluminium odznaczają się niską emisyjnością. Można wykorzystać tę właściwość pokrywając materiały izolacyjne aluminiową folią dla ograniczenia strat wypromieniowanego ciepła. Czarne matowe materiały charakteryzują się emisyjnością 0,95, natomiast wypolerowane aluminium – 0,08. Jednak większość powierzchni budynków, nawet pomalowanych na biały kolor, ma wysoką emisyjność ok. 0,90-0,95.

Warstwa materiału charakteryzująca się niewielkim oporem, jeśli chodzi o przenikanie pary wodnej wychodzącej z budynku, a jednocześnie nieprzepuszczająca pary wodnej wnikającej z zewnątrz, znajdująca się na wykończeniu pokrycia dachowego. Opór dla przepuszczania pary wodnej wg normy brytyjskiej BS3177 powinien wynosić najwyżej 0,25 MNs/g.

Drewniana lub stalowa belka, która w przekroju poprzecznym ma kształt drukowanej litery „I”.

Przenikanie powietrza przez szczeliny do budynku.

Odporność części składowych budynku na przenoszenie dźwięku. Izolacyjność akustyczna jest mierzona jako częstotliwość, zazwyczaj z zakresu 100-4000 Hz. Ważony powietrzny poziom dźwięku wyrażany jest jako Dn,c,w, Rw lub R'w, natomiast ważony uderzeniowy poziom dźwięku jako Ln,w (dB) a w terenie jako L'n,w (dB).

Absolutna skala temperatury, której stopnie odpowiadają stopniom temperatury Celsjusza. Temperatura zamarzania wody to 273 Kelwiny (273K). Zero Kelwina jest nazywane „zerem absolutnym”.

Skraplanie się pary wodnej przy zetknięciu się z chłodną powierzchnią.

Kondensacja pary wodnej w szczelinach może być bardzo szkodliwa, jeśli wystąpiła na powierzchni wewnątrz budynku, gdyż może prowadzić do pojawienia się rdzy na powierzchni metali, utlenienia stalowych powierzchni itp. Kondensacja może nie wywołać negatywnych skutków np. gdy wystąpi na wewnętrznej powierzchni ścianki zewnętrznej.

Przenoszenie energii wynikające z ruchu rozgrzanego powietrza.

Membrana oddychająca umożliwia przenikanie pary wodnej, pozostając jednocześnie materiałem wodoszczelnym. Jest to materiał, którego odporność na przepuszczalność pary wodnej waha się od 0,1 do 2,0 MNs/g (wg normy brytyjskiej BS3177), przy czym maksymalna odporność na przepuszczanie to 0,6 MNs/g (wg normy brytyjskiej BS3177).

Średnia wartość absorpcji dźwięku według normy amerykańskiej, która liczona jest jako średnia wartość czterech częstotliwości z zakresu 250-2000 Hz.

Zdolność części składowych budynku do powstrzymania rozprzestrzeniającego się ognia, ograniczenia pożaru do miejsca, w którym się rozpoczął oraz zapobieżenia przenikania dymu i ciepła do innych części budynku.

Zdolność do powstrzymania płomieni oraz łatwopalnych gazów przez krótki czas, przy jednoczesnym braku ochrony przed przenikaniem ciepła do innych części budynku (np. szkło zbrojone).

Miara właściwości termicznych materiału, która jest niezależna od grubości materiału. Wyraża ona stosunek oporu cieplnego materiału do jego przewodności.

Oporność powierzchniowa jest funkcją odwrotności współczynnika powierzchni. Mierzona jest w m2K/W.

Opór cieplny mierzony jest w m2K/W, jest to stosunek grubości materiału wyrażonej w metrach do współczynnika przewodności materiału. Powierzchnie materiału i przestrzenie pomiędzy materiałami również stwarzają pewien opór cieplny i właściwości te muszą być brane pod uwagę przy obliczaniu współczynnika przenikania ciepła U. Współczynnik przenikania ciepła dla całej przegrody budowlanej oblicza się przez dodanie oporów wszystkich warstw materiałowych o znanych grubościach i współczynnikach przewodności cieplnej. Jest to odwrotność oporu cieplnego R.

Masa w strukturze przegrody budowlanej absorbująca energię słoneczną w ciągu dnia, a następnie uwalniająca ciepło wieczorem.

Wysyłanie w otwartą przestrzeń energii cieplnej emitowanej z ciała np. energii światła słonecznego.

Zdolność materiału do przewodzenia ciepła, mierzona jest w W/mK.

Przewodzenie ciepła przez materiał lub z jednego materiału na inny przy kontakcie z nim.

Stan, w którym powietrze nie może już wchłonąć więcej pary wodnej i wskutek tego następuje jej skraplanie się.

Membrana chroniąca przed wilgocią kondensacyjną umieszczona w przestrzeni pomiędzy ścianą zewnętrzną i wewnętrzną w miejscach pustki. Jest ułożona od zewnętrz i wznosi się na minimum 150mm.

Siła dźwięku wyrażana jest w decybelach (dB) na różnych częstotliwościach.

Ciepło przenika z wewnątrz do zewnętrznych powierzchni dzięki przewodnictwu, konwekcji oraz promieniowaniu.

Wysokość temperatury mierzona jest w stopniach Celsjusza (°C), natomiast różnice temperatury wyrażane są w Kelwinach (K). Temperatura w Kelwinach odpowiada temperaturze w stopniach Celsjusza. Jeśli na zewnątrz temperatura wynosi 3°C, a wewnątrz 18°C to różnica temperatur będzie wynosić 15K.

Materiał ograniczający przenikanie pary wodnej przez elementy budynku np. warstwa folii polietylenowej lub folia zabudowana za warstwą płyt gipsowo-kartonowych. Warstwa paraizolacji jest zazwyczaj zakładana od cieplejszej strony przegrody budowlanej, aby ograniczyć ryzyko wykraplania się pary wodnej wewnątrz przegrody budowlanej.

Granulowana wełna mineralna wdmuchiwana w przestrzeń pomiędzy ścianami do izolacji ścian, stropodachów i poddaszy.

Wartość ta wyraża ilość ciepła, jakie ucieka przez każdy metr kwadratowy ściany, w czasie jednej sekundy i przy różnicy temperatur po obu stronach ściany wynoszącej jeden stopień, jest wyrażona w W/m2K. Jest to odwrotność sumy oporów cieplnych poszczególnych warstw materiałów, powierzchni i przestrzeni wypełnionych powietrzem. Miara ta uwzględnia nieszczelności w warstwie izolacji oraz łączniki mechaniczne przebijające warstwę izolacyjną.

Materiał izolacyjny o strukturze komórkowej, który powstaje w wyniku spieniania polistyrenu i wytłoczenia go w specjalnych formach, który ma strukturę komórkową, np. Polyfoam.